Eva Peron urodziła się 7 maja 1919 roku w małej wiosce "La Union" 20 kilometrów od Los Toledos, w Argentynie, jako Eva Maria Duarte Ibarguren. Oficjalnie uznawana była za córkę Juana Duarte (chociaż w rzeczywistości ją nie była) i Juany Ibargureny. Dzieciństwo spędziła szczęśliwie. Miała czwórkę rodzeństwa: siostry - Elisę, Blancę, Ermindę oraz brata Juancita, który był jej największą słabością i oczkiem w głowie.

W 1926 roku w wypadku samochodowym zginął ojciec Evity, więc musiała raz z matką i rodzeństwem przeprowadzić się do miasta Junin. Później, w 1935 roku, wyjechała do Buenos Aires, prosto do stolicy kuszącej światłami wielkiego świata. Tam jej głównym celem było zdobycie sławy. Omamiana magazynami o modzie, bardzo popularnymi w tamtych czasach, bardzo chciała wejść na scenę uznania. Szczególnie uwagę jej przyciągał świat artystów. Pragnęła, aby jej nazwisko pojawiało się w radiu, kinie albo teatrze. Ale przez długi czas sława omijała Evitę wielkim łukiem.

Lecz Eva była wytrwała w swojej wspinaczce po kolejnych stopniach ku karierze. W 1939 roku nastąpił przewrót w jej życiu wschodzącej gwiazdy. Znalazła się wówczas na okładce magazynu "Antena" i uczestniczyła w programie radiowym. Zaczynała być rozpoznawana przez ludzi. Wystąpiła także w kilku filmach takich jak "Larga Cadenas de los Valientes" czy "El mas feliz de los Pueblos" u boku Luisa Sandrinima (1941 rok). Eva miała lepsze jednak występy w radiu niż w kinie, dlatego też w 1942 roku zdecydowała się na podpisanie kontraktu z radiem "El Mundo" ["Świat"].

W styczniu 1944 roku w Lunaparku odbył sie festiwal na rzecz poszkodowanych w wyniku trzęsienia ziemi w San Juan. Obecny był tam także generał Juan Domingo Peron, wyróżniający się na scenie polityki krajowej. Eva została mu przedstawiona i z czasem stawała się coraz bardziej bliska generałowi Peronowi. Aby odpowiadać swojemu kochankowi, musiała jednak porzucić realizację kariery aktorskiej. W końcu stała się narzędziem jaki posiadał Peron do komunikowania się z narodem, szczególnie z ludźmi z niższych warstw społecznych.

W wyniku związku z Peronem, Evita zaczęła aktywnie uczestniczyć w życiu publicznym, realizując program propagujący osobę jej kochanka. Szczególnie dbała o to, aby swoim słuchaczom w radiu przybliżyć i jak najlepiej zaprezentować jego obraz oraz program reform "Ku lepszemu światu".

Ale fakt, iż była tak bardzo udzielającą się w życiu politycznym kobietą irytowała wojskowych i Peron został usunięty ze swojego stanowiska i uwięziony na wyspie Martina Garci.

17 października 1945 roku Eva zorganizowała pochód mający na celu zwolnić Perona z aresztu. Kiedy już został uwolniony, 22 października 1945 roku Eva legalnie została jego żoną i jako pani Peron wspierała męża w dalszej kampanii prezydenckiej. W lutym 1496 Juan Domingo wygrał wybory prezydenckie w Argentynie.

Wszystkie te wydarzenia wpłynęły na całkowity przewrót w życiu Evity. Nic już nie było jak wcześniej. Teraz stała się panią prezydentową, a nie zwykłą kochanką polityka. Podróżowała po całej Europie, a po powrocie do Argentyny stanęła na czele fundacji im. Evy Peron.

Evita czuła, że ucieka jej życie. Od wschodu do zachodu słońca pracowała, aby polepszyć warunki pracy Argentyńczyków. Przez swój bardzo indywidualny styl bycia, nie zawsze przez wszystkich akceptowany, była wciąż krytykowana z powodu swoich wybryków, swojej prostoty, braku ogłady w stosunkach z osobami z wyższych sfer i braku wykształcenia.

Eva także wstawiała się w walce za przyznaniem przyzwoitego mieszkania ludziom wszystkim pracownikom. Starała się także, aby każde dziecko zobaczyło chociaż raz w życiu morze, miało chociaż jedną zabawkę. Osiągnęła więcej niż wszystkie kobiety w polityce od pięćdziesięciu lat. Osiągnęła podpisanie ustawy, na mocy której każda kobieta w Argentynie miała prawo do głosu (ustawa ogłoszona 23 września 1947 roku).

Powoli jej siła i duch przedsiębiorczości zaczynał zanikać. W latach 1950 do 1952, chociaż wiedziała o swojej ciężkiej chorobie (Eva Peron miała raka macicy), nie zgadzała się na leczenie ani na zaakceptowanie rzeczywistości, a kiedy już pogodziła się z losem, było zbyt późno, aby ją uratować. Jej determinacja była jednak wielka i kiedy nadeszły drugie wybory prezydenckie, Evita dzielnie wspierała swojego męża, jednocześnie dbając o interesy ludu. Po wyborze Perona na drugą kadencję, jeździła wraz z nim po ulicach miast, dziękując za zaufanie jakim ludzie go obdarzyli. Były to juz niestety ostatnie dni z jej życia.

W wieku 33 lat, 26 lipca 1952 roku, Evita zmarła, a wraz z nią odeszła kobieta, dla wielu będąca najważniejszą kobietą w historii Argentyny w XX wieku.