Postanowienia II rozbioru Rzeczpospolitej zostały zatwierdzone czerwcem 1793r. na sejmie w Grodnie. Posłowie, którzy wówczas obradowali nie chcieli zgodzić się z warunkami, które stawiał im Prusy i Rosja. Traktat rozbiorowy został podpisany pod przymusem Rosji, a posłowie chcąc się jej sprzeciwić zaprotestowali milczeniem. Wtenczas na salę obrad wszedł generał dowodzący wojskami carskimi, usiadł na tronie królewskim i czekał. O czwartej nad ranem wprowadził wojska na salę. Wystarszony marszałek sejmu, Stanisław Bieliński, trzykrotnie pytał milczących posłów, czy zgadzają się z uchwałami sejmu. W końcu jeden z największych zdrajców Polski, poseł Józef Ankwicz stwierdził, że milczenie jest znakiem zgody, a marszałek sejmu, zmuszony zgodzić się z tą opinią, zamkną posiedzenie sejmu. Poza zatwierdzeniem II rozbioru, sejm w Grodnie zniósł wszystkie reformy Sejmu Wielkiego wraz z Konstytucją 3-go Maja. Władzę w państwie przejęli targowiczanie (powołano także powtórnie Radę Nieustającą) i pełnili ją pod dyktando Rosji, a patrioci zmuszeni byli uciekać na emigrację. Najwybitniejsi z nich, m.in. Tadeusz Kościuszko, Hugo Kołłątaj, Stanisław Małachowski i Ignacy Potocki wyjechali do stolicy Saksonii, Drezna, gdzie powstał pierwsze plany powstańcze. Resztę armii polskiej wprowadzono w szeregi wojsk carskich. Był to ostatni sejm w dziejach Rzeczypospolitej.