Młody, bo zaledwie dwudziestosiedmioletni generał, Napoleon Bonaparte, stanął w 1796 roku na czele wyprawy wojsk francuskich do Włoch. Mimo iż dostał drugorzędne wojsko, a i linia obronna nie była główna (główną stanowiła linia wzdłuż Renu), to wojska Napoleona jak żadne inne pokładały wielkie nadzieje w dowódcy, zdawały sobie sprawę, że razem z nim zdobędą sławę i pieniądze. Poza tym przyświecały całej wyprawie hasła równości i braterstwa, a w szeregi armii wkraczali wszyscy chętni mężczyźni. Ich ewentualne awanse spowodowane były tylko i wyłącznie zasługami w walce, a nie pochodzeniem czy zamożnością. Właśnie takie poczynania przyczyniły się do szybkiego wzrostu popularności Napoleona. Ludzie widzieli swoją przyszłość u jego boku. Już znacznie wcześniej wykazał zresztą swoje predyspozycje dowódcze, jak chociażby broniąc w czasie Rewolucji Tulonu przed angielską flotą czy tłumiąc powstanie rojalistów (zwolenników przywrócenia monarchii).

Jako dobry strateg Bonaparte obmyślał genialną strategię. Uderzył na małe państwo włoskie, Lombardię (ze stolicą w Mediolanie) przez podporządkowaną Francji, Szwajcarię. Nikt nie spodziewał się tej strony ataku, dlatego też Napoleon wraz ze swoim wojskiem poniósł ciąg zwycięstw pod Lodi, Arcole, Weroną, Mediolanem (1796 rok), Bresci i Mantuą (1797 roku). W 1796 roku zdobył także Sabaudię i Niceę - kosztem królestwa Sardynii. Następnie po zdobyciu Lombardii obiera dwa kierunki. Jedną część wojska posyła na południe przeciw Państwu Kościelnemu i Piemontowi, a drugą na wschód na Republikę Wenecką. Na przeszkodzie pięknym planom Napoleona stanęła Anglia i Austria (ta druga miała w swoim posiadaniu już wybrzeże Dalmacji, obecnie zagrożone atakiem Francuzów). Austrię niespostrzeżenie zaatakowano od południa, zmuszając do podpisania traktatu pokojowego w 1797 roku.